Valpolicella

Wojciech Gogoliński01.01.2010 12:51

Czerwone wino włoskie DOC z regionu Veneto, produkowane z winogron odmian corvina veronese (minimum 40%, maksimum 70%), rondinella (minimum 20%, maksimum 40%) i molinara (minimum 5%, maksimum 25%) z możliwym dodatkiem odmian rossignola, negrara, trentina, barbera, sangiovese, croatina i oseleta (razem lub osobno maksimum 15%), uprawianych w prowincji Verona na wschód od jeziora Garda. Rejon upraw obejmuje gminy: Cazzano di Tramigna, Cerro Veronese, Colognola ai Colli, Dolcè, Fumane, Grezzana, Illasi, Lavagno, Marano, Mezane, Montecchia di Crosara, Negrar, Pescantina, San Martino Bonalbergo, San Mauro di Saline, San Pietro in Cariano, Tregnano, Sant’Ambrogio i Verona.

Moc minimalna – 11%; leżakowanie – krótko, do 2–3 lat (co najmniej 1 rok,0,0,0); kwasowość całkowita – minimum 5 g/l; zawartość ekstraktu całkowitego – minimum 18 g/l; jeśli wino zostało wyprodukowane z winogron uprawianych w najstarszej części regionu (określanej jako classico, leżącej na północny-zachód od Werony), uzyskuje prawo do nazwy classico; jeśli zaś zostało wyprodukowane w gminie Valpantena, uzyskuje prawo do nazwy valpolicella valpantena; gdy minimalna zawartość alkoholu wynosi 12%, a wino było leżakowane co najmniej przez 1 rok, jest klasyfikowane jako superiore (lub classico superiore, jeśli pochodzi z obszaru classico,0,0,0); wersja ripasso jest wytwarzana na zasadzie dodawania wytłoków z amarone do regularnej valpolicelli classico i refermentacji całości; barwa rubinowoczerwona, niezbyt intensywna, przechodząca wraz z dojrzewaniem w granatową; winny aromat o delikatnym i swoistym bukiecie o odcieniu wiśni i suchych liści, z uwydatniającym się po pewnym czasie zapachem migdałów; wytrawne o zharmonizowanym, nieco gorzkawym smaku; powierzchnia winnic – około 6 tys. ha (razem z recioto della valpolicella i amarone della valpolicella,0,0,0); wydajność maksymalna – 84 hl/ha; produkcja roczna – około 400 tys. hl (razem z recioto della valpolicella, która stanowi około 4 proc. produkcji; 4. pod względem wielkości produkcji wino we Włoszech po asti, chianti i soave,0,0,0); liczba firm winiarskich – około 3 tys.; podawanie – do białych mięs i serów; organizacje regionalne – Consorzio Volontario per la Tutela dei Vini Valpolicella e Recioto Valpolicella; DOC – od 1991 roku (ostatnia modyfikacja – 2003).
HISTORIA. Dzieje wyrobu tego wina sięgają co najmniej czasów rzymskich. Do największych jego miłośników należeli Pliniusz Starszy, Wergiliusz i Swetoniusz. Nazwa wina pochodzi od doliny leżącej na północ od Werony.

Czas Wina nr 42

FB