Burzliwe milenium

Początki egerskiego winiarstwa sięgają prawdopodobnie XI wieku. Podkreśla się rolę francuskich i włoskich osadników, którzy w XII i XIII wieku przybyli do doliny Egeru i przynieśli ze sobą rozwiniętą kulturę winiarską.

Już w średniowieczu wina egerskie zaliczano do najlepszych na Węgrzech, a w XV stuleciu były znane również nad Wisłą. W połowie XVI wieku w Egerze, podobnie jak w  niedalekim Tokaju produkowano wciąż znaczne ilości wina, które w dużej mierze wywożono do Polski. W tym okresie region ten słynął przede wszystkim z produkcji win białych.

W bieli i czerwieni

W 1596 roku EgerRegion i okręg winiarski w północnowschodnich Węgrzech... (...) został zajęty przez Turków. Trwająca dziewięćdziesiąt lat okupacja oczywiście ograniczyła produkcję wina, ale nawet wtedy nie zanikła ona całkowicie. Większość węgierskich mieszkańców opuściła wówczas te tereny, a na ich miejsce Turcy sprowadzili serbskich osadników, wraz z którymi przywędrowała popularna później kadarkaodmiana czerwonych winogron uprawianych głównie w Europie ... (...).
Odtąd ciemne odmiany do produkcji win czerwonych zaczęły powoli wypierać dominujące wcześniej w winnicach Egeru białe szczepy.
Po wyzwoleniu z tureckiej niewoli w 1687 roku egerskie winiarstwo szybko odbudowano. Już w 1704 roku działał w Egerze urząd winiarski, a w 1760 dokonano pierwszej klasyfikacji winnic. Wówczas też obok Węgrów osiedlili się w dolinie egerskiej przybysze z krajów niemieckich. Oni także przynieśli tu swoje odmiany winorośli, jak kékoporto (portugieser) i kékfrankos (blaufränkischaustriacka odmiana czerwonych winogron, uprawiana głównie ... (...)). W ciągu XVIII wieku rosło znaczenie win czerwonych, a udział win białych w całej produkcji regionu zmniejszył się do zaledwie kilkunastu procent. Produkowano także wina różowe (siller) i czerwone słodkiewino o dużej zawartości cukru naturalnego lub dodanego.. aszú(węg.) winna jagoda zaatakowana przez szlachetną pleśń.S... (...). Do 1772 roku najważniejszym odbiorcą win egerskich pozostawała Polska.

Czas bikavéra
W pierwszej połowie XIX stulecia produkcja win egerskich była już rozwinięta na wielką skalę, a wokół miasta ciągnęły się rozległe składy i piwnice, w których leżakowały tysiące beczek. Udoskonalono też wyrób wina, między innymi zaczęto stosować nieznane wcześniej w tej części Europy specjalne młynki do zgniatania winogron, a także dłuższą macerację. W ten sposób uzyskano najbardziej typowy rodzaj win egerskich: ładnie wybarwiony, taniczny czerwony kupaż produkowany z dużym udziałem gron kadarki.
W 1851 roku wina te po raz pierwszy określono mianem bikavér (bycza krew). Nie było to do końca oryginalne, gdyż już pięć lat wcześniej poeta János Garay użył tego samego terminu w odniesieniu do win z Szekszárdu (dziś obydwa regiony produkują „swoje” bikavéry). Filokseragatunek mszycy, niezwykle groźny szkodnik winorośli.Atak m... (...), która dotarła do Egeru w 1886 roku, zniszczyła ponad 90 procent tamtejszych upraw winorośli, jednak szkody szybko naprawiono i już na przełomie wieków egerski bikavér znów był jednym z najsłynniejszych win węgierskich. W odnowionych winnicach, obok wciąż dominującej kadarki i kékfrankosa posadzono szczepy francuskie.
Także w okresie międzywojennym czerwone wina egerskie nie straciły prestiżu. Niekorzystne zmiany zaczęły się w 1946 roku, gdy najpierw rozparcelowano większe winnice, a następnie przymusowo je skolektywizowano. Produkcja wina została zmonopolizowana przez wielkie państwowe kombinaty, jak utworzony w 1949 roku Egerwin. W latach sześćdziesiątych uczyniono z egerskiego bikavéra czołową węgierską markę eksportową, jednak teraz pod tą nazwą kryły się już tylko blade zlewki bez charakteru, nierzadko kupażowane z winami z Wielkiej Niziny. W rezultacie w ciągu następnej ćwierci wieku skutecznie zepsuto dawną reputację tego wina.

 

O enoturystyce w Egerze czytaj na: Piękna Pani częstuje winem