Dziedzictwo Don Pascuala

Historia urugwajskiego winiarstwa – jako ważnej gałęzi rolniczej i handlowej – liczy około 150 lat. Wcześniej uprawiano winoroślVitis vinifera.. jako owoce stołowe, produkcja wina zaś ograniczała się do wyrobu na własne potrzeby.

Handel winem zaczął się powoli rozwijać dopiero w latach 1830-70. Później ten proces uległ nieco przyspieszeniu, zarówno pod wpływem krajów ościennych, gdzie była to już ważna gałąź rolnictwa, jak zapewne okresowych przerw w dostawach wina na skutek czasami chłodnych stosunków politycznych z sąsiadami. Ale także z powodu – a może przede wszystkim – bardzo szerokiego otwarcia elit na kraje europejskie, skąd powracający po studiach Urugwajczycy przesiąknięci byli kulturą winiarską.

Harriague i Vidiella

Inaczej niż w pozostałych winiarskich krajach Ameryki Południowej europejska, jakościowa winna latorośl trafiła do Urugwaju późno, dopiero w XVII wieku z Hiszpanii. Prawdziwy rozwój winiarstwa przypada jednak na przełom XIX i XX wieku, kiedy do kraju sprowadzano na dużą skalę odmiany europejskie i wprowadzono pierwsze prawo regulujące produkcję wina.
Fot. JuanicóGłównym propagatorem nowoczesnego, komercyjnego rozwoju winiarstwa był Don Pascual Harriague, który około 1870 roku rozpoczął uprawę sprowadzonej z Kraju Basków odmiany tannatJest francuską odmianą czerwonych winogron uprawianych gł... (...) – od tamtej pory dominującej po dziś dzień. Uważa się go za ojca urugwajskiego winiarstwa i na jego cześć odmianę tannat nazwano jego nazwiskiem.
Innym wielkim propagatorem winiarstwa był Francisco Vidiella – jego nazwiskiem określa się z kolei sprowadzoną przez niego z Francji odmianę folle noire (vidiella). Pierwsze zbiory tej odmiany odnotowano w 1883 roku. Mniej więcej w tym samym czasie w Urugwaju rozpoczęto uprawę gamay noir, nazywanej do dziś borgoña, a nieco później szczepów cabernet sauvignonfrancuska, klasyczna, najbardziej rozpowszechniona i popular... (...), bobal, monstrel i barbera.
W latach osiemdziesiątych XIX wieku zaczęło obowiązywać wspomniane pierwsze prawo winiarskie, a rząd dodatkowo rozpoczął coroczne wręczanie nagród winiarskich. Pierwszymi jej laureatami w roku 1884 zostali właśnie Harriague i Vidiella. Wkrótce na Uniwersytecie Rolniczym w Montevideo rozpoczęto naukę winogrodnictwa.
Ani kryzys końca lat dwudziestych XX wieku, ani II wojna światowa nie dotknęły Urugwaju. Gospodarka rozwijała się w miarę stabilnie, co rzutowało również na rolnictwo. Problemy zaczęły się dopiero w drugiej połowie lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Nastała stagnacja, pojawiło się bezrobocie, niekontrolowany interwencjonizm państwowy, kraj był zadłużony. Na dłuższy czas władzę przejęła junta wojskowa, która oddała rządy na początku lat osiemdziesiątych.

Mercosur

Nowoczesne techniki produkcji i uprawy winorośli zadomowiły się tu jednak dopiero w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku i wówczas też urugwajskie wina pojawiły się na rynkach międzynarodowych. Szybkie zmiany nie umknęły uwadze międzynarodowych firm winiarskich, zwłaszcza europejskich. Konsorcja zainwestowały w firmę Cerros de San Juan (Möet & Chandon, operującej z Argentyny; ich wspólna spółka nosi nazwę Bodega(hiszp.) piwnica, winiarnia, firma winiarska.. Chandon Uruguay), Juan Carrau (hiszpański Freixenet), Castillo Viejo (Jean Lessourges), Juanicó (Château Pape-Clement).
Bardzo ważne dla urugwajskiego winiarstwa było pojawienie się organizacji Mercosur (Mercado Común del Sur) skupiającej wiele krajów Ameryki Łacińskiej – wciąż największego rynku zbytu dla tamtejszych win.