albariño

    iberyjska odmiana białych winogron uprawiana głównie w północno-zachodniej Hiszpanii i w Portugalii. Uważana za szczep autochtoniczny w hiszpańskiej Galicii.

    CHARAKTERYSTYKA. Jagody tego szczepu są małe i charakteryzują się grubymi skórkami, które pozwalają im znosić niezwykle wilgotny klimat, który – przy innej budowie owoców – mógłby spowodować ich zagnicie. Ich moszcz jest dość skoncentrowany – owoce zawierają sporo cukrów i gliceryny.
    Daje wina o zapachu dość aromatycznym, eleganckim i złożonym z nutkami brzoskwini oraz z cechami podobnymi win wyrabianych z odmiany viogner. Mocne, o dobrej kwasowości, dużych walorach smakowych i dość ekstraktywne, a przy tym dobrze zharmonizowane. Wina są z reguły świeże i aksamitne. Nadaje się do wyrobu zarówno win lżejszych, jak i cięższych, fermentowanych i dojrzewanych w beczkach. Jedna z niewielu białych odmian na tym obszarze używana do wyrobu win odmianowych, niekiedy bardzo drogich.

    OBSZARY UPRAW, SYNONIMY: Hiszpania (rías baixas), Portugalia (albarinho; vinho verde).